Korozja wżerowa

Korozja wżerowa jest chyba najczęstszą przyczyną awarii stali nierdzewnych. Jest to miejscowy atak korozji, który może doprowadzić do pełnej perforacji materiału przy bardzo niewielkim ubytku wagi konstrukcji. Jest to związane z nieciągłością warstwy pasywnej spowodowanej mechaniczną niedoskonałością powierzchni, niemetalicznymi wtrąceniami lub uszkodzeniem powierzchni. Najczęstszym czynnikiem powodującym rozpoczęcie korozji wżerowej są jony chlorkowe. Występują one w zwykłej soli (chlorek sodu). Źródła soli w rzeczywistych warunkach obejmują mgłę solną na terenach przybrzeżnych oraz sól drogową w budownictwie. Wykończenie powierzchni wraz z obecnością osadów, temperaturą, występowaniem innych środków chemicznych i produktów odparowania także w istotny sposób wpływają na zapoczątkowanie korozji wżerowej.

Odporność na korozję wżerową zostaje polepszona przez zwiększenie udziału chromu, molibdenu i azotu w stali. Gatunki typu 1.4401 (316), stali stopowanej molibdenem, są przez to stosowane w warunkach środowiska przybrzeżnego. Jeżeli dla określonych zastosowań wymagane są gatunki o wyższym stężeniu pierwiastków stopowych stosuje się stale typu duplex 1.4462 (2205), 1.4410 (2507) oraz wysokostopowe stale austenityczne takie jak 1.4539 (904L).